sessiz yaşam

Çoğu zaman benim dışımda bir yaşam olduğunu unutuyorum. Sanki bir kozanın içindeymişim gibi. O kozanın dışında, onu çevreleyen başka bir koza var. İkisinin ortasında ise koyu bir sessizlik. Bazen kozalar inceliyor ve sıkışan sessizlik dağılıyor. İşte o zamanlar cılız bir ışık süzülüyor içeri ve ben yaşamın huzursuz varlığının ayırdına varıyorum. Gri gökyüzünde, yağan yağmura aldırmadan uçan bir martı oluyor bu ışık, zihnimin içinde ulaşıyor bana. Bazen ise bir ses oluyor; bir kuş, belki de bir çocuk ağlıyor. Ve bir yaprak beliriyor zihnimde ansızın. Kuzey rüzgarı alıp götürüyor, götürüyor öylece.