üşengeç öykünmeler - birimsi

Var olmak, kuşkusuz, kuşkulu bir eylemdi. Zorundalık hissi vardı önce, sonra özgürlük bir kanat imgesi üzerine düşen, sıcak güneş ışıkları gibiydi. Varlığı tatlı bir huzuru getiriyordu. Bir esinti gibi. Perdeler havalanıyor, nereden geldiği belli olmayan kısa bir çatırtı duyuluyordu. Sürgülü kapıdan mıydı? Aradaki boşluğu hayal etmek ne kolaydı... Birbirine çarpan iki demir, örümcek ağları sonra. Örümcek. Evet, mutlaka bir örümcek yaşıyordu o olmaması gereken aralıkta. Belki yalnız da değildi üstelik! Neyse, daima bir boşluk bulunur ve orada bir örümcek varolagelir.

Var olmaktan bahis açmak ne güzel şey! Nedeni düşünmek... Yıldızları görmemizin nihai bir gayesi olmaksızın, belki de sadece sürgülü bir kapımız olsun diyedir yaratılışımız. Orada tabiatına aykırı bir boşluk ve o boşlukta bir örümcek yaşasın diyedir belki. Yahut önemliyizdir. Her zamanki gibi esintilerden, ışıklardan bahsederken böbürlenmemek, diyorum. Hepsi, belki de, bizim içindir. Biz yazalım diyedir. Hepimiz için, belki de yalnız birimiz için. Yıldızlar onun için, güneş onun için, esintiler onun için. Bizler tanık olalım diye, bizler onu yazalım diye; bizler onun için varız belki de. Kim bilir?

İnsan yalnız. Ama o kadar tabiattan bahsediyoruz ya; tabiatın ayak uyduramadığı ender şeylerdendir insanın yalnızlığı. Hem yalnız olması tabiattır, hem de tabiata aykırıdır. Düşlerde yalnız olmak, tamamen yalnız olmayı mı gerektirir? Varlık, sosyal bir toplulukta kendini ne şekilde gösterir, diye düşünmek ve çok bir şeye yarıyormuş gibi övünmek!

Derler ki; ırak diyarlarda bir keşiş yaşarmış. Atı, devesi, kervanları varmış. Bir, iki değil, altı tane karısı varmış. Büyük bir köşkü, ondan büyük bir sarayı varmış.  Bilginmiş bu adam, bilirmiş. Bilmekten en zevk duyduğu şey, zevki tanımak, onu keşfetmekmiş. Irak diyarın keşişi işte... Lüzumsuz bir düş oyunu. Ama, var olmak, diyorsak; o keşiş kadar varız.