aradan sonra.

 

Blog’da şöyle bir gezindim. Bu yıl ne kadar çok şey yazmışım. Ben kötü hissettiğimde yazarım, çizerim; iyi zamanlarda nadiren aklıma bir şeyler gelir ve geleni de pek açığa çıkarmam. Mutluluğum üretkenliğimi baltalıyor mu bilmiyorum. Bunun üstüne düşündüm biraz. Sanırım işin özü şöyle; düşünmek en büyük düşmanım. OKB hastası olunca bu pek tabii normal. Mutlu olduğum anlarda ise en çok düşünmekten korkarım.

Yazmak için ise, elbette, düşünmek gerek.

Eh, yazıyorum işte ve evet, genel bir mutsuzluk var üstümde.

Elden ne gelir?

Sonbaharı hiç sevmiyorum. En sevmediğim mevsimdir hatta, ki yazdan nefret ederim. Ama sonbahar fiziksel koşullarının yanı sıra ruhuma pek de iyi gelmez. Yaz bir hafiflik barındırır, kışın halılar var, bahar ise en büyük aşkım.

Ki bunu hep derim, farkındayım.

Kendimi çoğu zaman gür akan bir derenin ortasında kendine yer etmiş, sivri, suyla kayganlaşmış bir kayanın üstünde durmaya çalışır gibi hissediyorum. Her an kayıp düşecek gibi. Her an ıslanacak, güçlü akıntıya kapılıp bata çıka savrulacak gibi.

Balıklar var derede. Zehirliler. Yuvarlak dudakları yapışınca insan tenine, onulmaz yaralar açarlar. Zihindedir bu yaralarda. Hiç olmadık bir zamanda geçecek bir hayaldir bazısı yahut en karanlık düşüncelerden birinin güle oynaya dansından ibaret bir düşüncedir belki de. Kim bilir? Uzak durmak gerek tüm balıklardan ve balıkları gizleyen yosunlardan.

Ben kayadayım. Bazen kaya olmadığımdan emin olmak için onu şöyle bir yoklarım.

İyice sarılırım önce. Kollarım aşınır. Derim yüzülür. Suçluluk hissi ve kararsızlık, kayanın sivrileşen ucunda yapış yapış; çizse beni, biliyorum, kanıma bulanacak ve sonsuza kadar o kayada kalacağım. Üstelik gizli bahçelerimde yetişen şifalı bitkilerim de yok; ben yalnızca kanarım.

Biraz aradan sonra yazmaya başladım tekrar. Mutsuz olduğumdan mı tekinsiz hissettiğimden mi bilmiyorum. Yine, her zamanki gibi, yazmazsam patlayacak gibi hissettiğimden pek muhtemel.