büyümedim.

Büyümedim. Olgunluktan bahsetmiyorum yahut çocuk kalmaktan. Hayır, öyle olmak istemem. Ama büyümedim bir şekilde. Ne kast ettiğimi inanın ben de bilmiyorum. İnsan büyür. Büyümeli. Bir gereklilik. Elbette kısmen, belki parça parça büyüdüm, biliyorum, aksi halde nasıl yaşardım? Fakat bir noktada da büyümedim. Belki elim, belki parmaklarım, göbeğimden bir parça belki de; büyümedi. Kaldı öylece. Bir başına ama hala benden, benim. Bir çekici gibi. Tarlada biten yabani bir ot. Oraksızım. Hayır, oraksız değilim. Kısa, büyümemiş bir yabani ot her defasında ustaca kaçıveriyorsa oraktan, bu benim suçum mu?

Ben aslında topaç oynamıyorum sokakta, anamın bir dediği de yok.