çiçekler

 ne çiçeklerden bahsetti

ne tohumlardan

mazotu bitmiş traktörü görmeseydik

sürülmemiş tarlarlar da ırakta,

avare gezecekti,

hiç bilmeyecektik.

 

o zaman,

kara çizmesine doğuma aç topraklar

bulaşmadan

çalı, taş, diken çizmeden pantolunu;

aşık oldum

ve başka hiçbir tarlada

böyle bir çiçeğin boyvermeyeceğine

inandım.

 

inanışları sorgulamadım,

çiftçilik, devrim, tarım, sokaklar,

hepsi anlamsız kaldılar,

hepsini yuttum,

aş ve iş peşinde koşan bedenim,

ruhumdan ayrı düştü,

gönlü ırak düşmüş iki dosttan hallice kaldılar.

 

şimdi bir tekerlek gibi, inançsız,

dönüp duruyorum o tarla senin bu tarla benim,

ekilen çiçekler,

hasat görmeyecek domatesler,

ve arkalarına sığınan, köşe bucak kaçanlar,

solucanlar,

ezildiler aldımda,

bükük boyunlarıyla şahitlik etsinler istedim.

 

yolun engebesi,

uzakta, yeni bir doğumun peyda olduğu zarif bir evde,

belki daha güzel bir çiçek boyveriyor şimdi,

çiçekli penceresinde o evin,

belki sulanmaya ihtiyacı var,

tekerlerim dönerse şayet,

çorak tarlaları bırakabileceksem bir gün,

yüksünmem,

gücenmem,

üşenmem,

hayat silsilesinde, sert rüzgara karşı

direnecek yeni çiçeklere,

su taşır,

onlara hayat veririm.

 

ah, tekerlerim dönse keşke.